Louterend effect

In drie dagen las ik je bijzonder eerlijke boek. Bepaalde passages uit het boek hadden een louterend effect op me. Dank hiervoor.

U bevindt zich hier: Home Blog Opeens doe je niet meer mee

Het gaat beter met dit land, maar er zullen altijd mensen worden ontslagen. Voor hen die hun baan behouden is deze blog.

In 2010 ben ik ontslagen bij mijn werkgever Robeco. In de periode die volgde was ik in eerste instantie meer werkloos dan startende ondernemer. Voor mijn  eigen gevoel en zeker ook in de ogen van mijn omgeving. Over die periode wil ik graag mijn ervaringen met jullie delen.

Hoe was het om werkloos te zijn?

Ik heb lang getwijfeld of ik deze blog moest schrijven. Een aarzeling die alles heeft te maken met status die het betreft. Werkloos zijn betekent namelijk dat je het niet gered hebt. Je bent definitief het jongetje dat bij het voetballen niet of als laatste wordt gekozen. Want waarom is een deel van je inmiddels ex-collega's dan nog wel aan het werk. Simpelweg omdat ze beter zijn dan jij. Toch?

Onze maatschappij geeft weinig ruimte aan het lot, wat ons overkomt is geen pech maar geheel en al aan ons zelf te danken. Het is deze hink-stap-gedachte-sprong die leidt tot terughoudendheid over je eigen werkloosheid. Niet voor niets heeft men een veel sympathieker klinkende uitdrukking voor deze toestand;  "ik ben in-between-jobs". Dat wat pijnlijk is, vertellen we graag in een andere taal.

De eerste weken is er nog een gevoel van herwonnen vrijheid. Je hoeft niet meer. Je glimlacht bij het file-nieuws en bedenkt wat je allemaal aan klussen gaat doen nu je daar alle tijd voor hebt. Deze toestand van lichte euforie duurt echter niet lang. Al in de tweede week bedenk je bij het hond uitlaten wat de buren zullen denken; "heeft ie geen werk meer", "trekt ie van steun", "nou, dat is ook makkelijk verdienen". Op verjaardagen en ander feestelijk bedoelde bijeenkomsten ligt die ene vraag altijd op de loer "wat doe je?". Doelend op welk werk je verricht, bij welke werkgever en wat je positie op de apenrots is. De vraag "wat doe je?" is de vraag naar "wie ben je?".

Het heeft mij geleerd dat werk je een identiteit, een status verschaft. Moeten antwoorden dat je geen werk hebt, ontneemt de vragensteller het gemak van de oppervlakkige en neutrale benadering. "Waar nu over te praten" zie je hem of haar licht paniekerig denken. Deze reactie was voor mij even begrijpelijk als stuitend. Ik ben immers meer dan mijn visitekaartje.

Na een maand hoor je 's morgens geluiden die je nooit eerder waren opgevallen. Voordeuren die dichtslaan, startende auto's die vervolgens weg rijden. En opeens besef je, ik doe niet meer mee. Dat wat miljoenen mensen in Nederland structuur biedt,  gespreksonderwerpen oplevert en een bijdrage is aan het zelfbeeld, heb ik niet meer. De vrijheid van het kunnen doen en laten wat je wil, spat definitief als een zeepbel uit elkaar. Wat je wilt doen is namelijk werken en wat je daarvoor wil laten is heel veel.

Het vraagt veel mentale weerbaarheid om over dit tijdelijke "verlies" heen te stappen.  In mijn geval was dat relatief makkelijk. Ik had immers plannen voor een eigen onderneming en al doende een steeds duidelijker beeld waar deze voor moest staan. Met een eigen onderneming zit je in de regisseursstoel en de enige onzekerheid die overblijft is voldoende klanten vinden.

Een werkloze die op zoek gaat naar ander werk, is en blijft afhankelijk van vele anderen. Zich steeds opnieuw als ideale kandidaat moeten presenteren, het optimisme behouden bij een afwijzing en blijven hopen op de baan die hem verlost van zijn of haar ongewilde en inmiddels gehate 'status aparte'.

Mag ik jullie vragen, als lezer van deze blog, bovenstaande te herinneren als er weer een ontslagronde wordt aangekondigd. Te gebruiken als een betweter in een gezelschap roept "dat je altijd kunt werken, als je maar wilt". Weet vanaf nu, dat ook voor een werkloze niet zoiets bestaat als een 'free lunch'.

Jack-Welch-Quotes-2-1024x421.jpg