U bevindt zich hier: Home Blog "De speldjes waren op"

Voor een deel van mijn tijd geef ik les aan deel- en voltijd-studenten aan de Haagse Hogeschool. Af en toe confronteer ik ze met een keuze die past binnen het onderwerp dat ik op dat moment behandel. Eén van mijn favorieten is degene die ik doe als ik mijn studenten iets probeer bij te brengen over authenticiteit.

De “keuze” kent de volgende opbouw; ik toon een 4-tal prachtige, wereldberoemde actrices en vraag één van de mannelijke studenten welke van hen hem het meeste aanspreekt. In de meeste gevallen valt de keuze op Angelina Jolie (‘why am I not suprised’).

 

Vervolgens schets ik 2 scenario’s. De eerste is dat ik Angelina s’morgens van Schiphol afhaal en vervolgens bij de student, laten we hem Peter noemen, thuis breng. De rest van de dag zal Angelina niet meer van Peters’s zijde wijken. Hij mag haar overal mee naar toe nemen; vrienden, familie, medestudenten, collega’s, noem maar op. Iedereen zal zien dat Peter toch maar mooi Angelina kent, sterker dat zij iets met elkaar lijken te hebben.

Maar ……s’avonds om 8 uur is het feest afgelopen. Ik meld mij weer en zet Angelina op het vliegtuig naar Amerika, of naar een ander land waar ze haar volgende kind zal adopteren.

Het tweede scenario is even eenvoudig. Om 8 uur s’avonds breng ik Angelina naar Peter en zij zal daar tot de volgende morgen 8 uur blijven. Gedurende die 12 uur zal zij Peter als haar echtgenoot Brad Pitt behandelen. En met hetzelfde gemak gaan we ervan uit dat dit huwelijk goed en zelfs gepassioneerd is. Echter niemand, werkelijk niemand, zal ooit te weten komen wat er in die 12 uur heeft plaats gevonden. Sterker nog, niemand zal weten dat Angelina Peter heeft bezocht.

Na schetsen van beide scenario’s is mijn vraag; welk scenario kies je? Bijna altijd geeft de student de voorkeur aan het eerste scenario met als motivatie; “weet je wel wat dat betekent voor mijn reputatie, hoe mensen mij voortaan zullen bekijken. Voor de komende jaren ben ik the the talk of the town”.

Een keuze dus die gericht is op de buitenwereld. Mijn reactie is altijd, ‘maar een echt authentiek mens kiest toch voor de eigen ervaring. Hij of zij kiest een pad wat verrijkt. Een route die eerder bijdraagt aan de eigen identiteit en minder aan het imago’. En daar mogen de studenten dan eens over na gaan denken.

Aan bovenstaande keuze en zijn inmiddels bekende uitkomst moest ik denken toen ik een interview zag met Jos de Blok. De man die op uitermate succesvolle wijze een buurtzorg-organisatie heeft opgebouwd. Met een paar simpele uitgangspunten. Zoveel mogelijk verantwoordelijkheid bij de wijkverpleegkundige en zo min mogelijk managers in de organisatie.

Het interview vond voor een deel plaats bij een grote kaart van Nederland waarop een aantal speldjes waren geplaatst. Op de vraag waar die speldjes voor stonden, antwoordde Jos dat dit het aantal vestigingen van de organisatie waren. “Maar het zijn er toch veel meer dan dat” reageerde de interviewer. De repliek van Jos deed mijn hart opveren “ja dat klopt, maar de speldjes waren op”.

Menig bestuurder zou speldjes hebben bijgehaald of zijn of haar secretaresse daartoe opdracht hebben gegeven. Menig bestuurder toont graag de resultaten, de voortgang, de groei die er is gerealiseerd. Menig bestuurder rust niet voor dat de anderen weten hoe succesvol de zaken gaan. Kortom menig bestuurder ontleent zijn status aan het aantal speldjes op de kaart.

Jos niet. Jos weet wat hij echt belangrijk vindt. Hij richt zijn aandacht op zijn medewerkers en zijn cliënten en vindt die buitenwereld maar bijzaak. Door het tekort aan speldjes weet ik nu dat Jos een authentiek mens is. Een soort dat ik bijzonder waardeer.

 

 

 

 

 

Ghandi.jpg