U bevindt zich hier: Home Blog Ik haat de weekenden

Een tijdje geleden was ik op een open dag van de Herman Brood Academie te Utrecht. Een dag bedoeld om je te kunnen orienteren op de opleidingen die op de school worden aangeboden. Nu ligt de HBA op het Kanaleneiland in Utrecht. De aanblik van deze wijk had de oude meester Brood niet kunnen bekoren, het is troosteloos, gespeend van elke kleur. De mensen die er rond lopen, lijken iets uit te stralen dat alles wat hen overkomt, zij daar part noch deel aan hebben.

Het gebouw zelf heeft iets weg van een bunker, een onneembare vesting, bedoeld om vooral mensen buiten te houden. Het is van het soort waar een Oost-duitse architect met trots naar zou kijken. Volledig smakeloos, puur functioneel en van een weergaloze grouwheid.

Eenmaal binnen, stap je in een andere wereld. Overal muziek, overal herrie en overal mensen die in heel hun doen en laten willen uitdrukken dat zij anders zijn. Dat zij zich hebben weten te ontrukken van de middelmaat. Voor hen gelden geen wetten of in ieder geval andere wetten. Zij zijn immers muzikant. Het is een vreemde combinatie van enorme energie en veel bedachtheid. Een doordenderende trein van "kijk ons eens lekker bezig zijn". En toch, het inspireert, het doet je glimlachen en het wekt het verlangen om er bij te horen.

Onze missie deze dag bestond uit het zoveel mogelijk te weten komen van de drum-opleiding. Naar enig zoeken, natuurlijk mist een creatieve omgeving elke richting wat tot uitdrukking kwam in een volstrekt onhanteerbare plattegrond, vonden wij het juiste lokaal.

Meester Bram, drumleraar, vertelde een leuk, inspirerend en uiterst reeel verhaal. Kern van zijn betoog, bezint eer gij begint. Het is niet altijd verstandig om van je hobby je werk te maken. Er zijn maar weinig muzikanten die alleen van de muziek kunnen leven. Heb vooral een plan B en C om aan de kost te komen. Nu is het leuk, je kiest nu nog tussen je huiswerk maken of drummen. Maar wanneer drummen je huiswerk wordt, vindt je het dan nog leuk genoeg.

Tijdens zijn betoog waren er een tweetal jongens binnengekomen die plaats namen op een tafel voorin het lokaal. En mocht je je nog afvragen wat ze kwamen doen, na 4 tellen (of 4 kwarts-maten) was het duidelijk. Dit waren drumstudenten. Want eenmaal gezeten, werden op bovenbenen en knieen verschillende, afwisselende ritmes geslagen.

Na enige tijd vroeg meester Bram naar de ervaringen van de studenten. Eén van beide jongens nam onmiddellijk het woord. Wat volgde was een 5 minuten durende getuigenis van wat een opleiding kan betekenen. Hans (laat ik hem zo noemen) vertelde moeiteloos hoe zijn rooster er uit zag, wat hij voor welke vakken moest doen en wat hij gedaan had. Wanneer hij oefende, wat zijn inspiratoren waren en in welke bandjes hij speelde. Maar meer dan het verhaal was het vooral Hans zelf die boeide. Heel zijn lichaam drukte de passie en het plezier uit wat hij had. Elke vezel in zijn lichaam was bezig met drummen. Ongetwijfeld al zijn gedachtes gericht op dat wat hij liefst doet; samen met anderen muziek maken.

"Zo ziet iemand er dus uit die weet waarvoor hij in de wieg is gelegd" was mijn gedachte. "Geen spoor van twijfel over wat hij wil, alles gericht om beter te worden in dat wat hem plezier geeft. Wat moet dat fantastisch zijn".

Hans drukte zijn eigen gedrevenheid uit met 1 zin "ik haat de weekenden, want dan kan ik niet drummen".

Onwillekeurig dacht ik aan de talloze vrijdagmiddagen toen ik nog in de corporate-wereld verkeerde. Die middagen die steevast eindigde in een welgemeend prettig weekend. Een wens die ook iets wanhopigs had; laat in ieder geval die 2 dagen dan wel leuk zijn. In dat licht bezien heeft Hans het nog niet zo slecht. Hij heeft 5 volle dagen tot zijn beschikking om te doen wat hem drijft, wat hem plezier geeft. En daarom zullen velen hem benijden.

o-OUTSIDER-570.jpg