U bevindt zich hier: Home Blog Wat doen wij onze kinderen aan?

Moet een mens een leven lang de gevolgen dragen voor één keuze die hij of zij op jonge leeftijd heeft gemaakt? Een keuze gebaseerd op zeer fragmentarische beelden en informatie? Een keuze die vaak niet eens door hem of haar alleen is gemaakt, maar ingegeven door goedbedoelende ouders en docenten? Het klinkt weinig verstandig of zelfs rechtvaardig. Toch gebeurt het elke dag weer met onze kinderen. Niet alleen in ons land, maar in de gehele westerse beschaving. Het gaat hier om de keuze voor een opleiding en daarmee impliciet voor het werk dat vaak voor de rest van het leven wordt uitgevoerd. Het begin van iedere loopbaan is de eerste sollicitatie.

Laten we een dergelijk sollicitatiegesprek eens wat meer ontleden en van daaruit terug redeneren om te komen tot gemaakte keuzes en het moment waarop.

Solliciteren kent 2 partijen, een partij die graag de baan in kwestie wil hebben en de partij die beoordeelt of men daarvoor voldoende geschikt is. Deze beoordeling gebeurt vooral op basis van gebleken ervaring en opleiding. De opleiding op haar beurt is weer zeer sterk sturend geweest voor de opgedane ervaring. Iemand die opgeleid is als dierenarts, zal nauwelijks ervaring opdoen als tandarts. Iemand die opgeleid is voor financiële functies doet geen ervaring op als personeelsman- of vrouw. Dus opleiding is bepalend voor ervaring.

Opleidingen aan universiteit of HBO zijn een vervolg op onze middelbare schoolopleiding. De opleiding die onze kinderen "genieten" tussen hun 12de en 18de. Een opleiding die hen de mogelijkheden maar ook de onmogelijkheden voor de toekomst geeft. Kortom een belangrijke, sterk bepalende periode in het leven van elk kind en dus ook van het onze. Een periode in hun leven waarvan wetenschappelijk is aangetoond dat de hersenen nog niet volgroeid zijn . Met name het deel dat ons als mens in staat stelt te plannen, vooruit te zien. Daarmee komen we op een uiterst pijnlijke constatering. Wij vragen onze kinderen in te zien dat hun prestaties en keuzes die zij op de middelbare school behalen en maken, bepalend zijn voor de invulling van de rest van hun leven. Wij vragen van onze kinderen hun toekomst te overzien terwijl zij tegelijkertijd het gereedschap om dit te kunnen doen niet hebben. Twintig jaar later zullen zij solliciteren op functies die gebaseerd zijn op die onvolmaakte en gebrekkige keuzes. De rest van hun leven zullen zij wellicht werk doen dat hen geen plezier verschaft, dat geen recht doet aan hun echte talenten.

Hebben we met deze constatering een belangrijke verklaring gevonden voor het feit dat de meest voorkomende ziekte onder hoogopgeleiden van psychische aard is; namelijk overspannenheid? En dat jaarlijks 14% van alle Nederlandse werknemers last heeft van burn-out verschijnselen en 4% van hen daadwerkelijk een burn-out heeft.

Dat de te vroeg gemaakte keuzes van onze jeugd, nu en in het verleden, een grote bijdrage leveren aan de wankele toestand van het Nederlandse werknemers-welzijn is voor mij niet de vraag. De uitdaging waar wij ons als maatschappij voor gesteld zien, is onze kinderen die keuzes te laten maken die leiden tot werk dat bijdraagt aan hun welzijn als werknemer. Dat is een forse uitdaging. Voor het onderwijs, maar zeker voor ons als ouders.

wijsheid-1007_3.jpg