U bevindt zich hier: Home Blog De gevaarlijke kant van succes

Aanleiding voor deze blog zijn 2 zaken die ik vlak achter elkaar op de radio hoorde en mij enigszins van streek brachten; de een was een nieuwsbericht rond de Zwarte Cross en de ander een commercial voor het North Sea Jazz.

Voor dat ik inga op mijn verwarring, laten we beide eerst in historisch perspectief zetten.

De Zwarte Cross heeft zijn oorsprong in een wild idee van een paar motorcrossers die eens graag tegen elkaar wilde racen. Wettelijke rompslomp was miniem, een vergunning werd snel door de gemeente Hummelo afgegeven. Een caravan zorgde voor de nodige vettigheid en bier, heel veel bier. En er kon gecrost worden en maar liefst 1.000 man publiek keek toe. Persoonlijk is het mij iets te veel rauwigheid en testosteron en tegelijkertijd waardeer ik de puur- en simpelheid van dit soort initiatieven.

Het Northsea Jazz-festival kende een zelfde oprechtheid. Paul Acket wilde graag zoveel mogelijk jazzmusici in 1 keer naar Nederland halen . Zij speelden dan 3 dagen in Den Haag. Mannen en vrouwen jazzmusici die, zoals pianist Monthy Alexander het zo mooi verwoordde, "poor in the pocket but rich at heart" waren.

Door die oprechtheid van beide initiatieven, we gaan lekker crossen en muziek maken, trok het steeds meer belangstelling.

Nu terug naar deze tijd. Terug naar het moment dat ik in verwarring raakte door wat ik hoorde. Het nieuwsbericht vertelde dat de Zwarte Cross dit jaar 165.000 bezoekers had getrokken en voor het eerst een sterrenrestaurant had geopend. Weg kleinschaligheid, weg kwajongensdroom en –streek, weg vette happen in de vorm van frikandellen en kroketten. Van iets doen wat eigenlijk niet mag en daarom extra leuk is, is niets meer over. De Zwarte Cross is blijkbaar een nieuwswaardig instituut geworden, een maatschappelijk geaccepteerd event wat zich kan meten met een dagje Efteling of Ponypark Slagharen.

Vlak na dit nieuwsbericht volgde de eerder genoemde commercial die mij opriep om naar het North Sea te komen op Curaçao. Gerenommeerde artiesten als Alicia Keyes en Carlos Santana zouden daar optreden. Curaçao, maar dat ligt toch in het Caribisch gebied?! En met alle respect, Alicia en Carlos verhouden zich tot jazz als Lady Gaga tot C&A.

Op het gevaar af als een oude man te klinken, maar geef mij het oude North Sea Jazz terug. In Den Haag, waar 3 dagen lang alleen jazzmuziek wordt gespeeld, ook door mensen waar ik nog nooit van heb gehoord en die mij bij elke maat weten te raken omdat ze doen wat zij ten diepste zijn: muzikant.

Dat is blijkbaar wat succes doet met oprechte initiatieven en mensen. Juist vanwege het succes moet het steeds groter, grootser, wilder of internationaler. En langzaam verdwijnt achter de horizon van die aanzwellende grootsheid de intentie en de oprechtheid van waaruit het is ontstaan en bedacht. Zo is succes de grootste bedreiging van de eigenheid.

Ghandi.jpg